Recitados dialogados

- As túas cabras foron á miña viña.
- E as túas, á miña.
-¿E por onde subiron?
- Pola escaleiriña arriba.
- ¿E por onde baixaron?
- Pola escaleiriña abaixo.
- ¿Queres que vaiamos a un preito co rabo dereito?
- Si.

Margarita Fernández, de Bermés – Lalín

- O teu galo foi á miña viña.
- E o teu, á miña
- ¿Quen o mirou?
- Unha rapariguiña.
- ¿E por onde o mirou?
- Por unha xaneliña.
- Vamos berrar ó camiño.
- ¿Ás secas ou ás molladas?

Explicación:
Se a resposta é “ás secas” sópranse na cara un ó outro, sobre todo nos ollos. Perde o que peche antes os ollos. Se a resposta é “ás molladas” o duelo faise cuspíndose.

María, de Baredo – Baiona

- Chucuruchú, ¿onde vai a vella?
- Chucuruchú, a Redondela.
- Chucuruchú, ¿que foi facer?
- Chucuruchú, buscar o sal.
- Chucuruchú, ¿para que serve o sal?
- Chucuruchú, para facer o caldo.
- Chucuruchú, ¿para que é o caldo?
- Chucuruchú, para lle dar ó can.
- Chucuruchú, ¿para que é o can?
- Chucuruchú, para gardar a vaca.
- Chucuruchú, ¿para que é a vaca?
- Chucuruchú, para dar o leite.
- Chucuruchú, ¿para que é o leite?
- Chucuruchú, para lle dar ó gato.
- Chucuruchú, ¿para que é o gato?
- Chucuruchú, para comer o rato.
- Chucuruchú, ¿para que é o rato?
- Chucuruchú, para rillar o fol.
- Chucuruchú, ¿para que é o fol?
- Chucuruchú, para gardar o gran.
- Chucuruchú, ¿para que é o gran?
- Chucuruchú, para facer o pan.
- Chucuruchú, ¿para que é o pan?
- Chucuruchú, para lle dar ó cura.
- Chucuruchú, ¿para que é o cura?
- Chucuruchú, para dicir a misa.
- Chucuruchú, ¿para que é a misa?
- Chucuruchú, para nos salvar.

Mª Celeste Carrera Domínguez

- ¿Queres caldo, Bernaldo?
- Non, señor, que me escaldo.
- ¿E queres touciño?
- Non, señor, que me pela o “fuciño".

Manuel Cabada Castro, de Sabucedo (recollido de Angelita Obelleiro)

- Abre os olliños, Xan,
que che vén Deus a ver,
coa cunquiña de sopas.

- ¡Veña Deus ou veña o Diaño,
eu os ollos non os abro!

Explicación:
Este recitado dialogado utiízase para espertar os/as nenos/as polas mañás.

Mª Carmen Armental, de Boiro

- ¿Onde está o gatiño?
- Na ventaíña.
- ¿E que come?
- Pan e sardiña.
- ¿Imos a un preito?
- ¡Co rabo dereito!

Explicación:
O diálogo faise entre dous e ó final sopran un cara ó outro a ver quen sopra máis. Se se fai con nenos/as moi pequenos hai que soprar de "mentiras" para non magoalos.

Rosa, de Vilanova de Arousa

- Poporroutou, ¿onde vas vella?
- Poporroutou, a Pontevedra.
- Poporroutou, ¿para que vas?
- Poporroutou, a buscar o sal.
- Poporroutou, ¿para que é o sal?
- Poporroutou, para facer as papas.
- Poporroutou, ¿para que son as papas?
- Poporroutou, para “darlle” ós labregos.
- Poporroutou, ¿para que son os labregos?
- Poporroutou, para plantar o millo.
- Poporroutou, para que é o millo?
- Poporroutou, para “darlle” ás galiñas.
- Poporroutou, ¿para que son as galiñas?
- Poporroutou, para poñer os ovos.
- Poporroutou, ¿para que son os ovos?.
- Poporroutou, para darlle ó cura.
- Poporroutou, ¿para que é o cura?
- Poporroutou, para dicir a misa.
- Poporroutou, ¿para que é a misa?
- Poporroutou, para ir ó ceo.
- Poporroutou, para que é o Ceo?
- Poporroutou, para darche... “esto” (un croque).

Explicación:
Esta versión remata cunha sorpresa en forma de golpiño na cabeza para que o/a neno/a pare coas preguntas. Cando se di a onomatopea “poporroutou” equivalente ó “tantarantán” ou ó “touporroutou” das outras versións, pódese reforzar o ritmo golpeando coas mans na barriga, a modo de pandeiro.

Jana de Riveira - Barbanza

-¿Que hai por dentro?
- Pan barolento.
- ¿Que hai por fóra?
- Pan de Riola.
- Vamos tocar un pouquiño a “funfurriñola”.
O que ría leva na cachola.

Explicación:
Os/as participantes no xogo xuntan os puños mentres se recita. Despois cadaquén fai xirar os seus puños un sobre o outro ó tempo que emite un son “mmmm”. Perde quen ri primeiro.

Zé Pomar de Cariño

- Touporroutou, vou para Roma.
Touporroutou, por unha corredoira.
- Touporroutou, ¿que vas buscar?
- Touporroutou, unha presa de sal.
- Touporroutou, ¿para que é o sal?
- Touporroutou, para botarlles ás verzas.
- Touporroutou, ¿para que son as verzas?
- Touporroutou, para botarlle ó caldo.
- Touporroutou, ¿para que é o caldo?
- Touporroutou, para botarlles ás galiñas.
- Touporroutou, ¿para que son as galiñas?
- Touporroutou, para poñer ovos.
- Touporroutou, ¿para que son os ovos?
- Touporroutou, ¡para comelos todos!.

Explicación:
Xeralmente, nestes recitados dialogados, o/a neno/a fai as preguntas e a persoa adulta responde. Reprodúcese a curiosidade natural dos/as nenos/as por saber para que serven as cousas. É frecuente que rematen cunha exclamación coa que o adulto, xa canso, intenta poñer fin á restra de preguntas. O ritmo, claramente marcado pola onomatopea “touporroutou”, é o propio das pandeiradas tradicionais de Galicia.

- Tantarantán, ¿para onde vas vella?
- Tantarantán, vou para Pontevedra.
- Tantarantán, ¿que vas buscar?
- Tantarantán, unha carga de sal.
- Tantarantán, ¿para que é o sal?
- Tantarantán, para facer o caldo.
- Tantarantán, ¿para que é o caldo?
- Tantarantán, para “llo” dar ás vellas
- Tantarantán, ¿para que son as vellas?
- Tantarantán, para sachar o millo.
- Tantarantán, ¿para que é o millo?
- Tantarantán, para “llo” dar ás churras.
- Tantarantán, ¿para que son as churras?
- Tantarantán, para poñer os ovos.
- Tantarantán, ¿para que son os ovos?
- Tantarantán, para llos dar ó crego.
- Tantarantán, ¿para que é o crego?
- Tantarantán, para dicir a misa.
- Tantarantán, ¿para que é a misa?
- Tantarantán ¡para subir ó Ceo!

Explicación:
Neste recitado, moi semellante ó “Touporroutou”, pódese apreciar claramente a transmisión da relación tradicional entre o clero e os labregos. As vellas están nos primeiros chanzos da pirámide traballando a terra para que finalmente os ovos, mantenza antigamente moi valiosa, alimenten o crego, que as conducirá á Salvación.