Carlos Yus responsable de contidos de Orella pendella deu unha charla sobre a páxina co título “Orella pendella, para xogar cos ditos infantís de sempre”.

A intervención tivo lugar o sábado 27 de abril ás 10.30 h no CEIP Santiago Apóstolo de Santiago de Compostela dentro das I Xornadas de Educación Infantil: unha andaina para o encontro, organizadas pola Asociación Educativa Galega de Técnicas Superiores en Educación Infantil e pola Escola de Ensino Galego Semente

As xornadas estaban dirixidas a técnicos/as en Educación Infantil ou en Xardín de Infancia, Alumnado do Ciclo de Grao Superior en E. I., Auxiliares Coidadores/as de Escolas Infantís e Persoal de SS SS. e a mestres/as diplomados/as e estudantes de Maxisterio.

O acto contou coa asistencia e participación de numerosas persoas interesadas en coñecer mellor a nosa tradición oral e en transmitírllela ós nenos e nenas. Moitas delas achegaron ditos novos e variantes doutros xa recollidos e comprometéronse a envialos á web. O equipo de Orella pendella agradece a súa participación e interese.

Unha, dúas, tres,
chi;
unha, dúas, tres,
cu;
unha, dúas, tres,
la;
unha, dúas, tres,
te.
Chiculate,
Chiculate…

Explicación:
Cando se di cada unha das sílabas “chi-cu-la-te” levántase a corda no aire por riba do neno/a que está a saltar. Este/a ten que se agachar para que non lle dea na cabeza e, despois, volve saltar. Ó chegar á palabra completa “chiculate”, dáselle rapidez á corda ata que perda.

Ricardo Pérez: “Xogos populares en Galicia…”

Pan,
queixo,
auga,
viño
e
touciño,
touciño,
touciño…

Explicación:
Cando se di “touciño” dáselle rapidez á corda ata que perda o/a neno/a. Cóntase o número de veces que é quen de saltar sen perder.

Ricardo Pérez: “Xogos populares en Galicia…”

Eu tiña dez canciños.
Un non come nin bebe,
non me quedan máis que nove.
Dos nove que me quedaban,
un comeu un biscoito,
non me quedan máis que oito.
Dos oito que me quedaban
un comeu un molete,
non me quedan máis que sete.
Dos sete que me quedaban
un levouno el rei,
non me quedan máis que seis.
Dos seis que me quedaban,
un matouse dun brinco,
non me quedan máis que cinco.
Dos cinco que me quedaban
un matouse dun salto,
non me quedan máis que catro.
Dos catro que me quedaban
un tragou un bisté,
non me quedan máis que tres.
Dos tres que me quedaban
un morreu do sol,
non me quedan máis que dous.
Dos dous que me quedaban,
un morreu dun susto,
non me queda máis que un.
Este can que me quedaba
matoumo un becerro,
non me queda ningún “perro”.

Ricardo Pérez: “Xogos populares en Galicia…”

Nun café rifaron un gato,
un, dous, tres e catro.
Un, dous e tres,
zapatiño inglés.
A ver a quen lle toca
o número catro.

Ricardo Pérez: “Xogos populares en Galicia…”

Nun café rifaron un gato.
Tocaralle a quen lle toque.
Tocaralle ó número catro:
Un, dous, tres e catro.

Ricardo Pérez: “Xogos populares en Galicia…”

Unha, dola,
tele, catole,
quile, quilete,
anda a raíña
polo seu gabinete.
Cinta de ouro
para o mouro,
cinta de gata
para a gata.
“Tu por tu
pagas tu”.

Ricardo Pérez: “Xogos populares en Galicia…”

Cinco guifos novos mafigaños
amafigañaron unha guifa vella mafigaña
e veu o guifo vello mafigaño
e amafigañou os cinco guifos novos mafigaños
porque amafigañaran a guifa vella mafigaña.

Montse Ginesta: “Trabalinguas...”

Este foi á fonte,
este foi ó monte,
este quixo auga,
este non lla deu...
e veu o gordacho
¡e toooda, toda bebeu!

Explicación:
Empézase polo maimiño e en cada verso cóllese un dedo.

Xabier, do Corgo

A tía Marica
encima da abada
espelicou
as castañas louradas.

Logo, no pote
de facer o caldo
botounas todas
puñado a puñado.

Botoulle fiúncho
sal e loureiro
e prendeulle lume
a aquel pote de ferro.

Cando ferveron
un pouco a cachón
botounas todas
dentro dun cribón.

Cando estiveron
ben frías e secas
aquelas castañas
que boíñas eran.

Tanto me souberon
tanto me gustaron
que dende aquel día
sempre me recordo
da tía Marica.

Pachín, pachín, pachín,
non sabes o que vin:
un “ghato” na “ventana”
tocando o violín.

Ana Outón, de Vilariño-Poio